I den nordamerikanske avisa Decorahposten frå 5. august 1938 spør ein lesar: «Kan nogen give mig disse Viser»: Ei av desse visene er ’ Det var en Aften, Maanen skjen saa deilig’. Om nokon som eigde viseboka «Den galde Sjømand: Visesamling indeholdende: Kjærligheds-, Sjømands-, Soldater-, Fisker-, Folkeviser og humoristiske Viser m.m.fl.» las dette, fekk vedkomande norsk-amerikanar kanskje positivt svar på førespurnaden. I dette bokverket, som kom ut i Bergen i 1913 på Johan Magnussens Forlag, er prenta ein versjon av denne visa. Ho omfattar 7 korte strofer.
Ein versjon av denne visa er med handskrift nedskriven på ein sliten bladlapp, funnen i Rishaugstova på Sætre. Ho er nedskriven fylgjande:
En Meget Smuk Sang
1 Det var en aften Maanen Skjen / saa Deilig da jeg ved min Faders / leie laa!! tengte jeg paa den Elsked høiligst og paa den ven jeg aldrig kunde faa.
2 Hastig hun sig ud af kammeret listed / Gik til skovs vor hendes Elsker var, heldig / heldig traf hun der sin lige men den glæde / den blev alt for kort.
3 Da hendes Fader dette monne merke / at hans Datter borte fra han var; stod han / op tog paa sig sine klæder og gik til Skoven / vor de bæge var.
4 hurtig hun sig udaf Busken svinged / kjære fader spar mit unge liv! Fader / fader over mig forbarme kjere fader spar / mit unge liv.
5 Kristian Kristian vist som du mig / Elsker kom og frels mig vist du har mig / kjær. Døden viler jo i Mine arme og ingen / Redning for mig mere er.
6 Da hendes Fader disse ord mon / høre trak han frem sin sølvbeslagen / kniv; stak den først i hende unge / Gjert derpaa bægge blev til Morderlig.
7 Hendes kjereste lod dem begrave paa / det bæste sted han kunde faa; mit udi / den store Grønne have mit i Byen tæt / ved Kongens slot.
8 Paa deres Graver vogste op to lilier / men den ene visnede saa snart; men den / anden den stod lige Deilig thi den var / i Jesu Navn nedsat.
9 Paa Faderens Grav der vogste / og en Lilie vor Blodet dryppede / af vær en gren; ingen ved om Gud / har har han …. … … … / synd som han bedrev!! Ende
Sjøblomsten den 14 April 1892
Ærbødigst
Nils K(?) Olsen
Vi får tru det er denne, for oss ukjende, Nils Olsen som er herståande skribent. Handskrifta må seiast å vere pen og ryddig. Det er såleis ein person med mykje skrivetrening som har festa bokstavar og ord til papiret. Derimot tyder ortografien på at vedkomande ikkje har all verda med lesnad bak seg, vaklande fastheit i formene kan tolkast i den retning. «Rishaug-varianten» skil seg elles ganske mykje frå versjonen i viseboka frå 1913. Eitt er det at den handskrivne visa har to fleire strofer enn den trykte. Helst viktigare er eit bestemt inntrykk at skribenten har skrive teksta etter eige minne.
Eit farty båtbyggjaren Lars Hammerås bygde i 1880 til næringsdrivaren Lars A. Bakke i Ålesund, bar namnet Sjøblomsten. Denne «fiskekutteren» Sjøblomsten deltok i juli 1892 i den store fiskeriutstillinga i Trondheim. Eg er ganske så sikker på at det er snakk om ein og same Sjøblomsten; Bakke-båten og Nils Olsen sin.
Korleis hamna denne bladlappen på Rishaugen? Paul R. Sætre og kona var bureisar der fyrst i 1903/4. I 1892 va ungkaren Paul fiskar. Han kan ha vore mannskap på ein fiskebåt tilhøyrande Lars A. Bakke, det har ein ingen informasjon om. Han kan ha fått bladlappen av Nils Olsen, like så sannsynleg er det at han kan ha fått han av ein annan. Og så teke vare på han.